خیزران

تقریبا تمامی این دوستان همکاران خودم هستند، خبرنگاران و یا روزنامه نگارانی که یا با خود من همکاری می کنند یا با هم اشنا هستیم. قضایا بدین شکل پیش رفت که پس از فراخوان بالاترین برای دعوت دیگران، من هم فراخوانی بین دوستان و آشنایان پخش کردم و گفتم هر که می خواهد بگوید که دعوتش کنم.

این دعوت کردن البته منافع و مضراتی هم داشته است.

اولین منفعتش را وقتی یکی از این بالا اولی های نازنین به وبلاگ خودم لینک داد، دریافت کردم. این دوستان دعوت شده به حق یا ناحق ارادتی را نسبت به دعوت کننده اشان احساس می کنند و این باعث می شود که به لینک های دعوت کننده اشان با نظر مثبت نگاه کنند و از نظر و رای مثبت دریغ نکنند.

اما مضراتش که آن هم جالب است، نیاز این گل های بوستان بالاترین به آموزش است. اینکه چطور لینک بدهیم، چطور رای بدهیم، چطور صفحه شخصی دیگری را ببینیم اگر چه مطالب ساده ای هستند؛ اما بالا اولی های نازنین من دوست دارند که از من طرز رفتار در جامعه مجازی بالاترین را بپرسند و البته جواب دادن به این نونهالان نیز وظیفه بنده است.

ماجرا وقتی جالب تر می شود که بنده به عنوان دعوت کننده از نظر اداری (و فقط از نظر اداری نه از دیگر نظرات) رتبه بالاتری دارم و این دوستان گاهی مواقع قهرا مجبورند! به لینک های من رای مثبت بدهند.

در واقع به نوعی دیکتاتوری کوچکی در محل کار ما راه افتاده است که دیکتاتور کوچکش خودم هستم و منویات بالاترینی ام را به دوستان دیکته می کنم!

پیش بینی خود من این است که بعد از مدتی این دوستان نازنین دیگر خودشان را وامدار دعوت کننده اشان نمی دانند و این اتفاق برای همه بالا اولی های دعوت شده به تدریج می افتد.

آن وقت بالاترین با افول نسبی این دیکتاتورهای کوچک، آزادتر خواهد شد و محتوای لینک ها خواهد بود که رای ها را مشخص می کند.