خبر کوتاهی است که AP مخابره کرده است: الکساندر سولژنیتسین، نویسنده روسی که آثار متعددی را درباره سیستم زندان های اتحاد جماهیر شوروی منتشر کرده است و خود هم یکی از قربانیان این سیستم بوده است، مرد.

سال ها قبل در کتابخانه پدرم، کتاب قرمز رنگ قطوری بود که وقتی کتاب کم می آوردم، سراغ آن می رفتم. آن موقع به اسم نویسنده دقت نمی کردم. فقط اسم کتاب برایم مهم بود: مجمع الجزایر گولاگ.

کتاب با وحشت شروع می شد، با ترس ادامه پیدا می کرد و با جنایت خاتمه می یافت؛ این طور در ذهن من حک شده است. سولژنیتشین برای نخستین بار در برابر چشم من سیستمی را آشکار کرد که به اسم امنیت ملی و سوسیالیسم، انسان ها را در چنگال خود می گرفت و له می کرد. آن چه بیشتر برای من جالب توجه بود، نقل مثال های واقعی بود، مثال هایی که بر سر انسان های واقعی آمده بود.

 بعد ازپایان دوران وحشت و ترور استالین، سولژنیتشین همچنان منتقد نظام سوسیالیستی ماند، یا این چیزی است که من برداشت کرده ام اما در عین حال یک سره به دامان غرب هم پناه نبرد. در واقع او به “مام میهن” خیانت نکرد. کاری که به نظر من باید از آن درس گرفت.

اگر با روند یا فرایندی در میهمن مادریمان مشکل داریم، دلیل نمی شود که هر دست غریبه ای را که دراز می شود، بفشاریم. دستان ناپاکی که از ما به عنوان وسیله استفاده می کنند و بعد وطنمان را به یغما می برند.

سولژنیتسین کتاب دیگری هم دارد، بخش سرطان، داستانی با درون مایه ای تلخ که به طور نمادین اضمحلال اتحاد جماهیر شوروی را نشان می دهد.

به هر حال یکی یکی اسطوره های نویسنده ای که کتاب های کتابخانه پدرم را به وجود اورده بودند، از این جهان می روند، اسطوره هایی که در کودکی دنیای بزرگی را برای من ساخته بودند.

 راستی اینجا هم قبلا درباره سولژنیتسین نوشته بودم.

اینجا هم راجع به همین موضوع نوشته است: سولژنیتسین در زندگی