اما این خون حسین (ع) که در عاشورای ۶۱ هجری به زمین تفتیده کربلا ریخته شد، اثرات عمیقی داشت و هم چنان اثرات عمیقی به جا می گذارد. این خون مانند دیگر خون های ریخته شده نیست که از حرکت بایستد در خاک فرو برود، بلکه خونی است که هم چنان جریان دارد و هر روز سرخ تر از قبل در زمان ها و مکان های گوناگون حرکت می کند.
لحظه لحظه واقعه عاشورا، لبالب از درس های شگفت است، اینکه امام حسین (ع) با همه اتمام حجت می کند، اینکه خانواده و اصحاب را در مقابل لشکری با توان ده ها برابر بیشتر قرار می دهد، اینکه جنگ را آغاز نمی کند و اینکه دعوت قبایل را برای گریختن و در شرایط بهتری قیام کردن نمی پذیرد؛ همه درس های انسان ساز و فرا زمانی و فرا مکانی در خود دارد.

اما به غیر از حسین (ع)، ۷۲ نفر دیگر نیز در واقعه عاشورا حاضر بودند که هر یک به واسطه جان های صیقل خورده و روان های پاکی که داشتند، حرکت های بزرگی انجام داده اند. اصحاب و خانواده امام، هر یک در بستر امامت و ولایت رشد کرده بودند که توانستند در لحظه حساس عاشورا، در کنار ولیّ خدا بمانند و افتخار حمایت از ولیّ و دین خدا را در کارنامه خود ثبت کنند.

درس هایی که از حرکت یاران امام به دست می آید برای ما ملموس تر است چرا که این ها به ما نزدیک تر هستند و در فضای آشناتری حرکت می کنند و مانند امام (ع) نیستند که حرکاتش مخصوص به خود است و گره گشایی از آن به اهل فن بر می گردد. یاران امام، در درجاتی قرار داشتند که انسان های عادی نیز توان رسیدن به آن را دارا هستند البته منهای برخی درجاتی که خاص اصحاب و یاران امام حسین (ع) است.
یکی از این درس های مهم و ملموس، ضرورت حفظ جان ولیّ است.

اگر به شرح وقایع عاشورا دقت کنیم، می بینیم که امام حسین (ع) تنها زمانی به میدان می رود که هیچ یک از اصحاب و یاران باقی نمانده اند و همه قبل از امام به میدان رفته اند. علاوه بر این یاران امام اجازه ندادند که قبل از ایشان، هیچ یک از بنی هاشم به میدان بروند، چرا که می خواستند خود را فدای خاندان رسالت و امامت کنند و جانشان را در راه دفاع از خاندان پیامبر بدهند.

شب عاشورا، وقتی حضرت زینب (سلام الله علیها) از پشت خیمه اصحاب گذر می کند، می شنود که یکی از ایشان می گوید اجازه ندهید قبل از شما بنی هاشم به میدان بروند چرا که دفاع از ایشان وظیفه ما است.

از این حرکت اصحاب بر می آید که حفظ جان ولیّ خدا در هر زمان و مکان بر هر چیزی مقدم است و اگر چه می دانی که امام (ع) نیز به شهادت می رسد اما وظیفه تو این است که جانت را قبل از جان امام بدهی، این جاست که ولایت مداری مشخص می شود، وقتی که جانت را قبل از جان معصوم می دهی!

اصحاب و یاران امام (ع) مثل پروانه بر گرد شمع وجود ایشان در روز عاشوار چرخیدند و عاشقانه خود را فدای وجود ایشان کردند تا در تاریخ ثبت شود و همه بدانند که اولین وظیفه هر شخصی، حفظ جان معصوم است چرا که لولا الحجة لساخت الارض باهلها!
در واقع اگر قرار است بین جان و مال و جان امام (ع) انتخابی انجام شود، انتخاب اول حفظ جان امام است و هیچ وظیفه ای بر آن تقدم ندارد. اما اگر امام (ع) خود بخواهد به دلایلی جان خود را فدا کند، تنها خود او مجاز به تصمیم گیری در این باره است و وظیفه اصحاب این است که اجازه ندهند گزندی به جان امام برسد.

این فداکاری و عمل به وظیفه اصحاب و یاران امام حسین، برای امروز ما نیز درس هایی دارد، از همان درس هایی که از واقعه عاشورا بر می آید و متعلق به همه زمان ها و همه مکان ها است. در واقع این درس را اصحاب سایر ائمه سرلوحه خود قرار داده اند و آن تقدم حفظ جان امام (ع) بر همه مسائل دیگر است.

حفظ جان امام زمان (ع) در زمان غیبت نیز، وظیفه ای است که علاوه بر اصحاب امام (ع)، بر دیگران هم واجب است و در هنگام ضرورت، بر همه چیز اولویت پیدا می کند. این درس مهمی است که در طول تاریخ جاری است و امروز هم به ما رسیده است!

——————-

پی نوشت: این مطلب نخستین بار در اینجا، شماره ۵۱ نشریه الکترونیک ساعت صفر منتشر شده است

ماجرای بازخواست دانشجویان و جوانان از دولتمردان ما، ماجرای جدیدی نیست. همیشه روح جوانی و تازگی که در دل جوانان شعله می کشد، پیران و میانسالان را می ترساند چرا که شور جوانی دارند و ساخته های پیران و میانسالان را نمی پسندند و حسابگری آنها را به کندی تعبیر می کنند.

اما دولتمردان و حکومت کنندگان کمتر به میان دانشجویان می آیند و حالا که به بهانه تجمع برای غزه دو وزیر فرهنگ و ارشاد اسلامی و بهداشت و درمان به میان دانشجویان و متحصنین آمده اند، نمی توان این دردها را بیان نکرد.

اما صفار هرندی انتظار نداشت که اینجا با این سوالات مواجه شود. سوالاتی که همواره در ذهن اهالی فرهنگ سنگینی کرده و می کند. صفار اما پاسخی تقریبا توهین آمیز به دانشجویان داد و گفت که این بحث ها جایش اینجا نیست. پاسخی که حتی من محافظه کار را نیز به واکنش وا داشت و مجبور شدم فریاد بزنم که پس کی می خواهید جواب بدهید؟ ۶ ماه دیگر بیشتر از عمر دولت نمانده است و همچنان وعده جواب دادن می دهید.

وزیر فرهنگ و ارشاد اسلامی اما باز هم بر همان حرف های قبلی خودش تاکید کرد و گفت که جوانان تندروی می کنند و باید در فضای بهتر و با تهویه مطبوع نشست و صحبت کرد! هیهات!

سری نوشته های سی سال با انقلاب اسلامی، بهانه ای شده است تا دغدغه های ذهنی چند ساله ام را مطرح کنم. اینها سوالا ت ذهن من بوده اند که در طول چندین سال در گفتگو با افراد مختلف و مطالعات گوناگون به پاسخ رسیده اند. تعجبی هم ندارد که بسیاری از این سوالات و دغدغه ها برای دیگران هم مطرح شده است چرا که محیط اجتماعی تقریبا یکسانی دور من و بسیاری از اطرافیان را گرفته است. اما مطلب شماره چهارم زمانی به ذهنم رسید که مشغول بازی نایت هود، یکی از بازی های آن لاین فیس بوک بودم.

شاید برخی از خوانندگان وبلاگ من، بازی نایت هود را بازی کرده باشند، بازی که براساس سلطنت و حکومت بر رعایا و فرمان برداری از فرمانروایان استوار است. هر چه افراد بیشتری را به بازی دعوت کنیم  و این افراد زیر مجموعه بازیکن باشند، قدرت و توان فرد بالاتر می رود و به درجات بارون، کنت، تا کینگ می رسد.

اما چه چیز بازی جالب است؟ در این بازی دو نوع زندگی وجود دارد، زندگی آزاد و زندگی  در قید! زندگی در قید یعنی زیر مجموعه فرد قویتری بودن که الزاما بد هم نیست و باعث رسیدن پول و نیرو و اسلحه می شود چرا که هر کسی برای فرار نکردن نیروهایش به آنها پاداش هایی می دهد.

به تناسب زندگی هایی که در بازی وجود دارد، افراد آزاد سعی می کنند تا جنبش های اعتراضی بر علیه سلطنت به راه بیاندازند و با شماست که یا برای آزادی مبارزه کنید یا اینکه در امنیت و رفاهی که سلطنت برای شما به ارمغان می اورد شریک شوید و از جنگ های داخلی برای ارتقا رتبه خودتان استفاده کنید.

چندین بار در این بازی، از من دعوت شده است تا به جنبش اعتراضی علیه ملکه مارینا، بالاترین امتیاز فعلی نایت هود بپیوندم و برای آزادی مبارزه کنم اما به دلیل امنیت و راحتی و استفاده از مواهب سلطنت، تا به حال دست به این کار نزده ام!

حالا اگر این بازی را در دنیای واقعی پیاده کنیم، می توان محمدرضا شاه را سلطان دانست و سیستم سلطنت را هم سیستم مستقر، و انقلابیون و پدران ما که انقلاب کردند را این جمعی که می خواهند از عهده سلطنت رها شوند، پنداشت. در چنین حالتی کسی که علیه محمدرضا شاه برخاسته است، باید یا به امید زندگی بهتری این کار را انجام داده باشد یا واقعا به کاری که انجام می دهد ایمان داشته باشد. به نظر من پدران و مادران ما به کاری که انجام دادند، ایمان داشتند!

علاوه بر این، به غیر از ماه های پایانی عمر سلطنت در ایران که عموم مردم نیز به صف انقلابیون پیوسته بودند، بقیه سال ها از خرداد ۴۲ به بعد، بیشتر صحنه مبارزه گروه هایی بود که اتفاقا اگر مبارزه نمی کرند، نفع بیشتری از رژیم به آنها می رسید. دانشجویان، روحانیون، بازاریان و طبقه متوسطی که در گروهای مختلف برای براندازی محمدرضا شاه فعالیت می کرد، به شهادت اسناد ساواک و گفته های خودشان جزو ادم های بی کار یا غیر منتفع از حکومت نبودند. شاه حاضر بود برای حفظ سلطنت هر امتیازی را بدهد و سیاست چماق و هویج جزو ارکان سیاست وی بود.

اما اینکه چرا این گروه های اجتماعی به جای لذت بردن از منافع حاصله از سلطنت، نفی سلطنت را انتخاب کردند، نشان از برتر بودن ارزش های معنوی در بین ایشان و ایمان به درست بودن فعالیت هایشان دارد.

دو روز قبل در راه برگشت از همایش شیخ بهایی در مشهد، با یکی از همین پدران نسل ما که هم در انقلاب حضور داشته است و هم در جنگ و هم اکنون در آموزش و پرورش مشغول به کار است، این بحث را پیش کشیدم و او هم ضمن تایید این حرف من گفت که واقعا زمان آنها نترسی خاصی به ایشان تزریق شده بود و انگار واقعا گلوله را نمی دیدند و صدای تیر را نمی شنیدند!

در واقع همه حرفم این است که پدران و مادران ما کاری کردند کارستان!

—————–

در این زمینه تا به حال نوشته ام:

سی سال انقلاب اسلامی ـ ۱ ـ  جدایی عمل گرایانه دین از سیاست مورد نیاز است

سی سال انقلاب اسلامی ـ ۲ ـ مدیران روحانی و انقلاب اسلامی

سی سال انقلاب اسلامی ـ ۳ ـ شد جمهوری اسلامی به پا، که هم دین دهد هم دنیا به ما!

سی سال انقلاب اسلامی ـ ۴ ـ کاری که پدران و مادران ما کردند!

]]> http://kheyzaran.com/1387/10/07/%d8%b3%db%8c-%d8%b3%d8%a7%d9%84-%d8%a8%d8%a7-%d8%a7%d9%86%d9%82%d9%84%d8%a7%d8%a8-%d8%a7%d8%b3%d9%84%d8%a7%d9%85%db%8c-%d9%80-4-%d9%80-%da%a9%d8%a7%d8%b1%db%8c-%da%a9%d9%87-%d9%be%d8%af%d8%b1%d8%a7/feed/ http://kheyzaran.com/1387/09/27/%d9%88-%d8%a3%d9%86%d8%aa-%d9%85%d9%86-%d8%b4%d8%b1%d9%88%d8%b7%d9%87%d8%a7/ http://kheyzaran.com/1387/09/27/%d9%88-%d8%a3%d9%86%d8%aa-%d9%85%d9%86-%d8%b4%d8%b1%d9%88%d8%b7%d9%87%d8%a7/#comments Tue, 16 Dec 2008 23:11:13 +0000 سیدعلی http://kheyzaran.com/?p=173 این بار می خواهم کمی جلوتر از زمان امام علی و واقعه غدیر بروم و ماجرایی را نقل کنم که بسیاری شنیده اند، ماجرای حدیث سلسة الذهب. حدیثی که امام رضا علیه السلام در سفر وداع، هنگام گذر از نیشابور بیان کردند.

هشتمین امام شیعیان، امام رضا علیه السلام، لحظاتی دیگر از شهر نیشابور حرکت می کند. مردم نیشابور که مدت کوتاهی میزبان پسر پیامبر بوده اند، اکنون اشک ریزان ایشان را بدرقه می کنند. راویان حدیث و عالمان می بینند که فرزند رسول خدا و امام شیعیان در حال ترک کردن ایشان است و به سفری می رود که به گفته خود او از آن بازگشتی نیست.

از دست دادن امام برای ایشان سنگین است، لذا جلو می دوند و می گویند: اى پسر رسول خدا، آیا از میان ما کوچ مى کنى و حدیثى که از آن سود ببریم برایمان بیان نمى کنى؟ امام(ع) درحالى که در کجاوه نشسته بود، سرش را بیرون آورد و فرمود: «شنیدم پدرم موسى بن جعفر مى فرمود شنیدم پدرم جعفربن محمد مى فرمود شنیدم پدرم محمدبن على مى فرمود شنیدم پدرم على بن الحسین مى فرمود شنیدم پدرم حسین بن على مى فرمود شنیدم پدرم امیرالمؤمنین على بن ابى طالب مى فرمود شنیدم رسول خدا(ص) مى فرمود شنیدم جبرئیل مى گفت شنیدم خداوند جل جلاله مى فرمود: لااله الاالله، دژ محکم من است؛ پس هرکس که داخل دژ من گردد، از عذاب من درامان است. راوى مى گوید چون قافله حرکت کرد حضرت فریادزد: «با شرایط آن، و من از شرایط آن هستم.»

اما آن چه که شرط پناه بردن به دژ امن لا الله الا الله است، چیست؟

بی گمان منظور امام رضا (ع)، جسم خاکی ای که روح بلد ائمه در قفس آن زندانی شده است، نبوده است، چرا که این حدیث همه جایی و همه مکانی است اما جسم امام (ع) تنها به قرن دوم و سوم هجری تعلق داشته است. در واقع همان طور که عالمان دینی و محدثان نقل کرده اند، منظور از شرط پناه بردن به دژ لا اله الا الله، ولایت ائمه (علیهم السلام) است.

ولایتی که پیامبر اکرم (ص) در چنین روزی در راه بازگش از مکه، به علی (ع) تفویض کرد و بعد از او به دیگر ائمه تفویض شده است. ولایتی که نه به معنای دوستی و محبت که به معنای سرپرستی و هدایت است و تمامی شوون زندگی انسان را در بر می گیرد.

جالب است که این حدیث یعنی حدیث سلسلة الذهب و حدیث غدیر، از جمله احادیثی هستند که به رغم ممنوعیت نقل حدیث و سپس جعل فراوان حدیث در سال های طولانی، بی کم و کاست باقی مانده اند و نشان از پیوند ولایت ائمه با دیگر ارکان دین دارند.

اما ولایت علی (ع) به امام رضا ختم نمی شود. یکی از از احادیثی که از پیامبر اکرم در منابع اهل تسنن نقل شده است، حدیثی است که دائر بر تعداد ائمه بعد از پیامبر و محدود بودن آنها به ۱۲ نفر است که بیشتر اهل تسنن ان را نقل کرده اند و سعی کرده اند خلفای بنی امیه یا بنی عباس را با آن تطبیق دهند که امکان تطبیق این خلفا با هیچ عذر  بهانه بر این حدیث ممکن نیست!

خط ولایت که از امام علی (ع) و آبگیر غدیر خم شروع می شود، مثل نخ تسبیح یک یک ائمه را به امام علی و پیامبر متصل می کند و سپس در انتها به حجت بن الحسن العسکری، روحی و ارواحنا له الفداء می رسد. ولی امر و صاحب الزمان که ولایت او در امتداد ولایت حیدر است.

اگر در غدیر، ولایت امام علی (ع)، از سوی پیامبر تبیین می شود کل مومنینی که پیامبر ولی ایشان است، ولایت علی (ع) بر گردن خود می پذیرند، این ولایت با ظهور مولا صاحب الزمان تکمیل می شود.

در نخستین ساعات عید مبارک غدیر، برای ولی امر و امام عصر و زمان، امام مهدی عجل الله تعالی فرجه الشریف آرزوی سلامت و به روزی می کنم و این عید مبارک را به ایشان تبریک می گویم، یابن الحسن! اسعد الله ایامکم!

عموی من که آن موقع سرباز بود و مجبور بود سر صبحگاه های سربازی، تا تمام شدن سرود به حالت خبردار بایستد، می گفت دقیقا دو دقیقه و پنجاه و نه ثانیه نواختن آهنگ سرود طول می کشیده است. سرودی که مثل خیلی از چیزهای اول انقلاب، محصول شور انقلابی بود و به طور صریح و واضح خواسته های مردم انقلابی را بیان می کرد.

تاریخچه ساخته شدن این سرود هم جالب است. متن زیر را در اینترنت یافتم:

اما پس از پیروزی انقلاب اسلامی اولین سرودی که به صورت رسمی به عنوان “سرود ملی جمهوری اسلامی” از رسانه های جمعی پخش و معرفی شد، سرود ملی “شد جمهوری اسلامی به پا …” بود. شعر این سرود را که تا سال ۷۱ به عنوان سرود ملی جمهوری اسلامی ایران شناخته می شد، می توانید در زیر بخوانید:

شد جمهوری اسلامی به پا

که هم دین دهد هم دنیا به ما

یاریگر ما دست خداست

ما را در این نبرد او رهنماست

از انقلاب ایران دگر

کاخ ستم گشته زیر و زبر

تصویر آینده ی ما، نقش مراد ماست

شور سلحشوری ما، ایمان و اتحاد ماست

شام سیاه سختی گذشت

خورشید بخت ما تابنده گشت

در صحنه ی قرآن جاودان

پاینده باد نام ایران

شعر این سرود، سروده ی مرحوم ابوالقاسم حالت، شاعر نام آشنای عرصه ی طنز و سیاست می باشد.

تعویض این سرود در سال ۱۳۷۱ نشان می دهد که یا جمهوری اسلامی موفق شده است هم دین و هم دنیا را به مردم بدهد یا اینکه موفق نشده است هیچ کدام از این ها را بدهد یا اینکه تنظیم کنندگان سرود جدید، وظایف جدیدی را برای جمهوری اسلامی تعریف کرده اند و دیگر به این سرود نیازی نبوده است.

اما اگر بخواهیم منصفانه برخورد کنیم، باید گفت که اول انقلاب مردم شور زیادی داشتند و توقع برآورده کردن انتظاراتشان را از انقلاب داشتند. این شور و امید در سرود اولیه انقلاب نیز انعکاس پیدا کرد. مردم از جمهوری اسلامی توقع داشتند که هم وضع دنیای ایشان را اصلاح کند و هم آخرتشان را آباد کند. انتظاری که تنها باید از حکومت معصوم (ع) داشت و تمامی حکومت های قبل از معصوم، هیچ یک توانایی تامین صد درصد نیازهای مادی و معنوی مردم را ندارند.

به هر صورت این سرود، در سال ۱۳۷۱ عوض شد و اکنون سرودی معقولانه که هم نگاهی به پیشینه تاریخی ایرانیان دارد و هم بعد مذهبی آن را در نظر می گیرد، هر روز صبح و غروب از صدا و سیمای جمهوری اسلامی ایران شنیده می شود.

پ.ن: این روزها این سرود شده ملکه ذهن من، راه می روم و می خوانم، شد جمهوری اسلامی به پا، که هم دین دهد، هم دنیا به ما!

اما نیروی انتظامی روزهای بهتری هم داشته است، در زمان فرماندهی آقای قالیباف، این نیرو هم محبوبیت داشت، هم توان عملیاتی بالایی را در برخورد با اشرار و مفاسد اجتماعی به دست اورده بود و در عین حال چیزی هم عزت و سربلندی آن کاسته نشده بود.

یادم می آید با دوستی و همسرش از میدان ونک می گذشتیم، هنگامی که خواستیم از خط کشی عابر پیاده رد شویم، مامور قد بلند و هیکل مند نیروی انتظامی، با احترام بسیار به همسر دوستم تذکری درباره حجابش داد و از او خواست که حجاب اسلامی را رعایت کند و  او هم انصافا وقتی از مامور گذشتیم، رعایت کرد، اما همان شخص وقتی الان می خواهد از میدان ونک یا جای دیگری که گشت ارشاد مستقر است، رد شود، سعی می کند از جایی برود که انها او را نبینند نه اینکه حجابش را اصلاح کند! این در واقع نتیجه تفاوت برخوردی است که نیروی انتظامی با مردم انجام داده و الان انجام می دهد!

مردم اگر زمانی نیروی انتظامی را دوست خود می دانستند ـ و البته در شهرستان ها همچنان نیروی انتظامی را دوست خود می دانند ـ اکنون ترجیح می دهند با این نیرو برخوردی نکنند، چرا که کسی در این نیرو نسبت به بد اخلاقی هایی که انجام می دهد، پاسخ گو نیست!

اینجاست که نیروی انتظامی مجبور می شود سراغ شو من های جامعه یا سلبریتی ها برود و از آنها بخواهد که در جشنواره هایی سفارشی ای که تشکیل می دهد، شرکت کنند و حرف بزنند، غافل از اینکه وقتی تریبون به دست این افراد می افتد، چون بخشی از جامعه هستند، درد و دل هایی که کس دیگری جرات گفتن آنها را ندارد، به میان می آید.

ببینید رسول صدرعاملی چه گفته است:

نزدیک به سه ماه با امام خمینی(ره) در نوفل لوشاتو زندگی کردم. مردم آنجا می‌خواستند با امام ملاقات داشته باشند. خانم دباغ و آقای مهدی عراقی در روزهای اول مقابل در می‌‌ایستادند و به زنان و دختران فرانسوی روسری می‌دادند. اما امام به این حرکت اعتراض کردند و گفتند بگذارید راحت باشند.
وی در ادامه گفت: در ارتباط با حجاب تا جایی که حافظه و دانش من یاری می‌کند حضرت امام تنها یک جمله داشتند و آن هم اینکه در اداره‌ها حجاب را رعایت کنید.

علیرضا خمسه هم پلیس را بی نصیب نگذاشته است:

خمسه در بخش دیگری از برنامه هم به مزاح گفت: من با خودم خیلی فکر می‌کردم که چرا بعد از این‌همه سال ما در سینمای خودمان هیچکاک نداریم؟ به جواب هم نرسیده بودم تا اینکه چند وقت پیش مصاحبه‌ای از هیچکاک خواندم که گفته بود: «من از بچه‌گی از پلیس می‌ترسیدم!» اما سینماگران ما کاملاً با پلیس دوست هستند و احتمالاً برای همین است که ما هیچکاک نداریم!!

یا کیومرث پوراحمد که دست روی نقطه حساسی گذاشته است:

برخی آسیب‌های اجتماعی در همه جای دنیا آسیب‌ها اجتماعی است اما برخی آسیب‌های اجتماعی تنها در ایران آسیب‌های اجتماعی است؛ به امید روزی که لااقل دسته دوم آسیب‌های اجتماعی را نداشته باشیم.

البته دیگرانی هم در این اختتامیه بوده اند که از پلیس تعریف کنند و زحمات آنها را مورد قدردانی قرار دهند، اما نکته اصلی اینجاست که فرمانده نیروی انتظامی مجبور بوده است آنجا بنشیند و به این انتقادها گوش بدهد! انتقادات دیگری هم هست که شاید در جلسات خصوصی تر باید به نیروی انتظامی گفت.

یک بار در جلسه ای با یکی از معاونین سردار احمدی مقدم، به تبعیض موجود میان درجه داران و سربازان در نیروی انتظامی اشاره کردم، ان هم درست جایی که دم از عدالت و معنویت و شیوه های گسترش آن در نیرو زده می شد، اما گوشی که باید می شنید، شنید و از جهت دیگر حرف از گوش ایشان بیرون رفت!

اصل کلام این است که نیروی انتظامی محبوب و عزت مند، باید کارهای اصلی خودش را انجام بدهد و زمینه های عزت و احترام را به طور دائم و با تکیه بر ارزش های اسلامی فراهم سازد نه اینکه چشم به دهان چند سلبریتی مشهور داشته باشد یا چند فیلم و سریال را که چشم تهیه کنندگانش به دست موسسه ناجی هنر است را تحویل بگیرد!

پ.ن: همه نقل قول ها از سایت خبری جهان نیوز، نقل شده اند.